Monolog błazna

Akt I.
Błazen w aureoli sił nadludzkich:


Jestem córką obłudy,
siostrą nikczemności,
matką zakłamania,
wnuczką złośliwości.
Jestem żoną fałszu
kochanką zgryzoty,
nie ma we mnie serca,
nie ma też i cnoty.

Akt II.

Błazen nie obraża błazen się obnaża:

Serce zaprzedałam,

intrygom, swawoli.

Nie mam teraz serca

a serce mnie boli.

Cnotę gdzieś zgubiłam,

w zbytku i radości

nie mam tedy cnoty

a pragnę godności.

Akt III.

Błazen odchodzi w:... zaświaty

pozostała dusza

rządna oczyszczenia,

ja duszę rozgrzeszam

bo znam jej cierpienia.

Doczekasz więc błaźnie,

cieniu kabotyna,

kończy się komedia,

opadła kurtyna.

Akt IV.

 Echo błazna z zaświatów

A kiedy zejdę w zaświaty

nie płaczcie po mnie psubraty.

nie chcę wzniosłych słów ani rozpaczy,

boć wiem co głośniej smutek ten znaczy.

Niech raczej poleje się wyskokowy trunek

na wasz pozorny szczery frasunek.

... i tylko ktoś niech drogą Łzę uroni

ktoś,

Komu zabraknie przyjacielskiej dłoni.

GL